Panie Boże!
Czy w czymś to pomoże,
Że w samotnym kolorze
Malujesz me morze?

Skoro Adam może
Z Ewą na dworze,
To ja też, być może,
Zgryźć mogę ten orzech.

Kocham Cię w tej norze,
W której tutaj tworzę,
I chcę Cię w tej porze,
Aż śmierć mnie nie zmorze.

Lecz proszę w pokorze:
Daj mi tę, co w łoże
Ją swoje położę
I życie wnet stworzę.

Gdy geny swe złożę
W miłości otworze,
Dom swój wnet założę.
Opieką obłożę.

Tak proszę Cię Boże!

Idę w świat
Robię wszystko nie tak
Potem wracam do domu
I przy pierwszej okazji
Z byle powodu
Płaczę nad tym kim jestem

Zamiast pokoju, strach
Zamiast radości, rozpacz
I ze sprawiedliwością nietęgo

Gdzie jest Królestwo?
Gdzie jest Królestwo?

Wygnany i opuszczony
Obywatel poza granicami
W drodze powrotnej

Gdzie to jest?
Gdzie to jest?

Szlakami dziwnymi
Ścieżkami krętymi
Wracam do domu

Którędy?
Którędy?

Chowam się za tarczą spraw,
Za zasłoną uśmiechu,
Za kotarą pseudo ważnych kwestii.

Lecz naprawdę czuję smutek,
Samotność.

Kto mnie z tego wyzwoli?
Bóg?

Jeszcze trochę.
Jeszcze tylko trochę.
Odrobinę cierpliwości.
Umiem w to grać.

Choć smutek zżera,
Wiem, że powrócę
Z radością niosąc swoje snopy.

I nie będę więcej samotny.
Bóg się z tym rozprawi,
I pożre samotność jak głodny lew.

Nigdy więcej,
Nigdy więcej!

Gdy sam siedzę w domu
Nieznany nikomu
A ma dusza rozdarta
W pamiętnika kartach

To piszę, to czytam
Mej duszy uwagi
Raz płaczę raz chichram
Z braku równowagi

I fochy rozdaję
Hojnie choć skrycie
Tym, co się wydaje
Że znają me życie

Myślą, że dobrze
Się wszystko udaje
Że Łukasz szczęśliwy
Na co dzień się zdaje

Czy takie to trudne
Dwa dodać do dwóch
Myśli rozwiać smutne
Zrobić pierwszy ruch

Wiem, fochy krzywdzące
I niesprawiedliwe
W swe prawdy wierzące
Wiersze piszesz ckliwe

Lecz robię, co umiem
Wszak jestem poetą
Z ludźmi się porozumiem
Słów moich paletą

A słowa są takie:

Relacje kościelne
Wspólnota przyjaciół
Nie kółko niedzielne

Tak być to powinno,
Lecz póki co nie jest
Na razie za szybą
Codzienność widnieje

Za szybę nie wejdziesz
Bo po cóż byś miał
Za szybę nie wejdziesz
Choćbyś nawet chciał

1.

Już wiosna, psy się uśpiły.
Żyć trzeba z terrorem.
Korona mniejszym problemem,
Lecz bywa horrorem.

Nie będę włosów zapuszczał.
Jest fryzjerskie podziemie.
Myśl o Laurze dopuszczam,
Co jak ja ją, tak chce mię.

ref.

Już wiosna, biedronki
I pszczółki bzykają.
Śpiewają skowronki,
I pieski szczekają.

Lecz moja samotność
Co roku doskwiera.
Smutku wielokrotność,
Bliskości potrzeba.

2.

Och, Lauro, nie marudź,
Już wiem, o co kaman.
W dwa lata cię znajdę,
Moja obiecana.

Już wiosna, psy się uśpiły,
I coś tam klaszcze za borem.
Ja z moją Laurą szczęśliwy,
I koniec z terrorem.

Umarłem.

Umarłem niechcący poniekąd.
Pomiędzy szóstą czterdzieści pięć a szóstą pięćdziesiąt.

Umarłem częściowo, choć nie na niby.
Umarłem całkiem, choć jestem żywy.

Mam ręce, nogi. Me serce bije.
Lecz jestem martwy, czyli nie żyję.

Miałem już tak raz, a może kilka.
Rozumiem – ta śmierć to tylko chwilka.

Ta śmierć to kara za moje grzechy.
Nie mam z niczego więcej pociechy.

Grzech kiedy pocznie, to śmierć urodzi.
Lepiej jest w życiu niż w śmierci chodzić.

Moja to wina, że tak się stało.
Ponad siły się nie wymagało.

Ci, co umarli – Abraham, Noe.
Żywi są jeszcze, a ja w tym dole.

Czymże jest ta śmierć, o której mowa?
O czym ja mówię? Czy to rzecz nowa?

To pustka w sercu, co nie wypełni
Jej żaden przedmiot, co jest z materii.

To jest pragnienie głębokie duszy
Co go prócz Boga nic nie poruszy.

Każdą komórkę mojego ciała
Żre informacja, której się bała.

W każdej drobince mej duszy działa
Ta informacja, której nie chciała.

Ta informacja to kara boża.
Tą informacją wewnętrzny pożar.

W ten sposób garncarz glinę ulepi:
Ukarze mocno, potem pokrzepi.

Kiedy się skończy? Może za chwilę.
Do życia wrócę lepszy o tyle.

Do posłuszeństwa wiedzie ta droga.
Więc mówię Bogu: Poddam się, prowadź.

Chociaż ochrzczony byłem w wodzie,
W imię Jezusa jako uczeń,
To, ku mej, że tak powiem, trwodze,
Serce me życie mi wywróci.

Bo w sercu demon mały kwitnie,
Co mówi, że go potrzebuję,
Że on już nigdy stąd nie zniknie,
Że całe życie mi zatruje.

Wydaje mu się, że mnie posiadł,
Że w słaby punkt uderzył, bo,
Ilekroć Imię wzywam Boga,
Tam też pojawia się i on.

Gdy tylko wiara, miłość wzrasta,
Bluzgi wzrastają razem z nią,
I zdaje się, że to pułapka,
Że serca mego jakiś błąd.

A są też ci, którzy odpadli,
O nich się modlić nie ma co,
Czy jestem pośród nich w tej matni?
Owszem. O tak! Powiada on.

On mówi mi, że wyjątkowym
Ja dzięki niemu staję się.
Jeśli tak jest, to pospolitym
Już wolę być, a demon precz.

On każdą dobrą myśl przekręci,
Tak aby na to wyszło, że
Życie wraz z nim bardzo mnie kręci,
Choć dobrze wiem, że przecież nie.

Dlatego myślom swym nie ufam.
Także uczuciom raczej nie.
Bo to są myśli złego ducha,
A i odczucia czasem też.

Czy problem taki ktoś ma jeszcze,
Czy sam na świecie jestem z tym?
Połamać chcę demona kleszcze,
Zwycięstwa już zaśpiewać hymn.

Przecież ja wiem, że na rycerza,
Pasować potem będą mnie,
Do tego wszystko teraz zmierza,
I będzie radość tak, że hej!